SVZW VR2 pakt 3 punten tegen KOSC VR2

Zaterdag 12 maart. Veld 5 natuurgras. Net iets na 12:30 uur stonden de volgende 11 spelers klaar voor de aftrap van de wedstrijd tegen KOSC VR2 uit Ootmarsum: Stef, Corrie, Ellen, Joyce, Madelon, Cindy, Marieke, Elke, Esther, Mirjam en Mies Winkel. Reserves: Nicole en Annika.
Toen we even daarvoor het veld opkwamen en scheids- en grensrechter al klaar stonden in de middencirkel, was één blik op de scheidsrechter genoeg voor een impulsieve vraag van één van onze speelsters. Ik wil ‘m u als lezer niet onthouden.
“Huh, moet dat jongetje ons fluiten?”
“Ja, mevrouw L., dat jongetje heet Thom Dekker en kan een prima wedstrijdje fluiten, wacht maar af.”
Tijdens de bespreking nog maar eens benadrukt dat de tegenstander van vandaag weliswaar op de twee-na-laatste plaats op de ranglijst stond, maar dat we ons in geen geval schuldig mochten maken aan onderschatting.
Het veldoverwicht was voor ons. Binnen 4 minuten maakte Elke de 1-0 en twee minuten later maakte Esther de 2-0. Binnen 20 minuten maakte wederom Elke na een prachtige combinatie met Marieke het derde doelpunt. Maar 3-0 op het scorebord kwam de wedstrijd blijkbaar niet ten goede. We speelden niet meer ons eigen tikspel, maar gingen meespelen met de tegenstander. Met af en toe een leuke combinatie, was ons veldspel in de overige 25 minuten van de eerste helft over het algemeen niet om aan te zien.
Het enige opmerkelijke gebeurde niet binnen, maar buiten de kalklijnen. Vlak voor rust wilde Marieke vanaf de rechterkant een bal ingooien. Balletje in de nek, spelers in het veld in afwachting, maar de bal kwam niet. Marieke stapte met haar linkervoet in een gat, net buiten de zijlijn, raakte uit balans, maakte een zwieperd en viel op de grasmat. Met een dubbelgeklapte enkel kon zij helaas het spel niet hervatten. Er moest dringend geschoven worden.
Tja, dan moet je wel even de radertjes daarboven laten werken voor een oplossing voor het ontstane verdedigersprobleem. Madelon had op eigen verzoek kort daarvoor het veld verlaten voor Annika. Ellen doorgeschoven naar de positie van Marieke op de mid naast Elke, Annika naar de stopperplek en Nicole erin op linksvoor. Linkerspits Mies Winkel was dus de klos en op z’n zachtst gezegd “not amused” toen ze het commando “rechtsback, Mies” kreeg.
“Huh? Wie? Ikke?”
“Ja, jij heet toch Mies.”
Echt, ik heb nog nooit zoveel commentaar gehad op een interne plaatswissel. Haar normaliter door inspanning blozende hoofd, was nu nog roder. Ze stond op ontploffen! Maar voetballen dat ze deed! De beste man van KOSC – de linksbuiten – had ze prima in de tuk van haar voetbalbroekje.
Nog twee doelpunten volgden. Beide door Nicole met assists van Esther.
Met een stand van 5-0 gingen we de kleedkamer in. De dames kregen de boodschap mee om toch in ieder geval meer te gaan tikken, sowieso voor het publiek aan de kant.

En luisteren deden de dames! Er werden enorm veel kansen gecreëerd, maar… evenzoveel kansen verprutst. Een bal die één meter voor het doel – weliswaar met een gevaarlijke draai – over werd geschoten. Kansen waarvan je denkt dat ze die alleen in de eredivisie missen, maar nee, wij kunnen het ook. Er waren mooie aanvallen met meerdere keren 100% kans 1:1 tegenover de keeper. Doelafmeting 7,3 x 2,4 meter – wat toch een behoorlijk formaat is – was in zowel lengte als breedte te klein. Véél te klein. Er waren kansen waarvan je aan je water voelt: die kunnen ze niet missen. Ik kan je wel vertellen: het kan allemaal bij VR2!!
Na 90 minuten wisten we de bal toch 11 keer tussen de palen te werken. Vlak na de rust kwam KOSC door de prima spelende nr. 10 op 5-1, waardoor we helaas de 0 niet konden houden. De 6 en 7-1 werden gemaakt door Colle met assists van Esther, Madelon via Mirjam 8-1, Mirjam via Colle 9-1 Mirjam de 10-1. Nummer 11 was misschien wel de mooiste van allemaal. Een prachtig afstandsschot van Madelon.

The woman of the match? Laaiende Mies Winkel!! Tja, en als je dan zoveel kansen mist, dan ga je liever “InCollito” op de foto!
Ingrid.

Vrouwen 2