VR2 wint van RDC VR1 (Foto’s)

SVZW VR2 wint van RDC VR1

Bekijk hier de fotoreportage

Na een week met veel regen, waardoor de wedstrijden op natuurgras werden afgelast, kon die van ons gelukkig doorgang vinden omdat we waren ingedeeld op kunstgras. We kregen de dames van FC RDC VR1 uit Deventer op bezoek.  Zij stonden op de 2e plaats van de ranglijst, wij 1 punt boven hen én nog een wedstrijd minder gespeeld. Een beladen ontmoeting tegen de directe concurrent en een heuse 6-puntenwedstrijd voor de boeg dus.
Het venijn begon echter niet tijdens de wedstrijd, maar in de bestuurskamer al. Het eerste wat de trainer tegen me zei na het noemen van z’n naam was: “Mag ik een vraag stellen?”
“Ja, natuurlijk mag je dat.”
“Spelen jullie vandaag met spelers van Dames 1 in jullie team?”
Ik dacht het niet goed te hebben verstaan en zei: “Wát zeg je daar?”
De herhaling bevestigde echter, dat ik het goed had verstaan.
“Het gerucht gaat, dat jullie per se kampioen willen worden en in de 3e klasse willen spelen en daarom het team aanvullen met spelers van VR1. Ik vraag het alleen maar, omdat zij in de 2e klasse spelen en dit niet is toegestaan.”
Deze opmerking schoot mij volkomen in het verkeerde keelgat. Ik was woest!
Elke trainer wil kampioen worden als die mogelijkheid er in zit. Ook ik, maar dan wel met ons eigen team. SVZW VR2. Vorig jaar waren we dichtbij, op 1 punt achterstand van Drienerlo VR1. We hebben ons streven dit seizoen voortgezet en dat schijnt goed te lopen.
Ik vond een dergelijke vraag/opmerking behoorlijk ongepast, te meer omdat het “mijn” dames enorm te kort doet, terwijl we week in week uit hard trainen om dit jaar het kampioenschap wél te kunnen behalen.
Ik heb de bewuste trainer meegedeeld, dat we tijdens de competitiewedstrijden eenmalig keepster Elsbeth hebben geleend, omdat Stef geblesseerd was aan haar arm.  En als er dan ook nog eens tijdens de warming up van diezelfde wedstrijd een speler tussen loopt die een trainingspak draagt met het logo van VR1 erop, omdat ze een blauwe maandag (om precies te zijn 2 zaterdagen reservebank) bij VR1 heeft meegedraaid, is dat blijkbaar reden genoeg om aan te nemen dat we “regelmatig” spelers lenen van een hoger spelend team, terwijl de simpele verklaring een te kort was aan trainingspakken voor VR2. Gelukkig is dit euvel – dankzij 2 zwangerschappen  – opgelost en kunnen wij onze speelsters allemaal in een VR2 pak steken.
Ook onze 4e klasse heeft af en toe te maken met verenigingen waarvan trainers/leiders niet de moeite nemen de leiding van de tegenpartij fatsoenlijk te ontvangen en te woord te staan. En dat is niet alleen ongezellig maar ook ongepast, omdat het nalaten daarvan dit soort insinuaties met zich mee brengt. Heel erg jammer!
Zo, dit moest me even van het hart. En nu naar de strijd op het veld.

We begonnen scherp en kregen een paar dotten van kansen. Esther schoot in het zijnet en zo waren er nog meer 100% kansen die erin hadden gemoeten. In de 20e minuut racete Esther met de bal aan de voet naar de achterlijn en schoot richting penaltystip, vanwaar Colle de bal beheerst inschoot. 1-0! Lekker!
Na 35 minuten gaf Mies Winkel het sein “wisselen”, ze had last van ski-armen. Mirjam nam haar plaats in de spits over.
Het laatste kwartier in de eerste helft leek de wedstrijd meer op een potje pingpong, dan op voetbal. Onrustig, paniekerig, terwijl wij de bovenliggende partij waren. Helemaal niet nodig dus.
In de rust geprobeerd dit eruit te praten. “Strak erop en meer druk zetten en vooral ons eigen spel spelen: rustig opbouwen en naar voren. Geen tikkie terug, Jaap!”
Direct vanaf de aftrap na rust kwam RDC gevaarlijk opzetten, maar als antwoord daarop kwam Ezra met een lange rush vanaf de linkerkant op en schoot de bal links van de keeper (voor de kijker rechts) in de hoek. 2-0! Yessss!
Ik kan je wel vertellen, de ontlading was enorm. Gezeten op mijn blauwe kratje moest ik wel even een traantje wegpinken. De drie punten waren binnen handbereik.
Even leek het erop dat RDC de hoop had opgegeven. Maar nee, een minuut of tien later werd het tegendeel bewezen: via een hoge crossbal over Annika heen maakten ze de aansluitingstreffer. 2-1!
Hoewel we er steeds in geloofden dat we deze wedstrijd konden winnen, werd het toch nog wel even spannend. Totdat Colle zo’n 9 minuten voor de reguliere speeltijd met een afstandsschot via de handen van de keeper de bal tegen de touwen schoot en de verlossende 3-1 aantekende.
Tja, en als je dan alle spelers zo uitzinnig van vreugde dat derde doelpunt voor je neus ziet vieren, dan kan ik maar één ding zeggen: dik verdiend, lieve dames, ik ben enorm trots op jullie!!
Ingrid.

Foto’s gemaakt door onze huisfotograaf Henk Steen volgen zsm