SVZW VR2 wint en bekert verder

SVZW VR2 WINT VAN FC WINTERSWIJK VR1 EN BEKERT VERDER!

Zaterdag 30 januari 2016

We vertrokken om 11:15 uur in de stromende regen en flinke tegenwind vanuit Wierden naar de Achterhoek, waar we de achtste bekerfinalewedstrijd speelden tegen FC Winterswijk VR1.
De tegenstander was ons bekend, we kwamen ze op 7 november 2015 ook al eens tegen waarbij we de Achterhoekers in een competitiewedstrijd versloegen met 1-5.
Maar iedereen die een beetje verstand van voetbal heeft, weet dat een bekerduel een duel van een geheel ander kaliber is.

We reisden af met een afgeslankte versie van het team van de vorige keer, dankzij onze zwangere Ilse en Albie en recent gekraakte spitsenColle die vanuit de droge dugout moesten toekijken.
Maar… nu konden we wél aantreden met onze eigenste keeper Stef, die tijdens de vorige wedstrijd geblesseerd was aan ’t handje en da’s best lastig voor een keeper.

Opstelling: Stef in de goal. Madelon, Anika, Joyce en Marieke. Holtje, Ellen, Laura J. en Esther J. Elke en Mirjam. Als reserves hadden we onze eigen Myrthe en Cindy en Corrie van VR3 achter de hand.

Het was een zwaar veld. Ondanks het kunstgras lag er veel water op. Enerzijds schoot de bal door, anderzijds stopte het water de bal af. Maar goed, daar hadden beide teams last van.
Helaas trokken we de inzet tijdens de warming up – een kopie van het weer: benedenmaats en bijzonder triest – door tot aan de 20e minuut. Ondanks een tweetal fraaie kansen, die bij Esther hun oorsprong vonden doordat deze met de bal aan de voet de linksback op volle snelheid voorbij stormde, en waarvan het intikken slechts een kwestie van pootje uitsteken leek, lukte het niet de tegenstander op achterstand te zetten.
Eerlijk is eerlijk, de vrouwen van Winterswijk waren in deze fase feller en agressiever en dat terwijl we tijdens de bespreking duidelijk als opdracht hadden, hen niet in het spel te laten komen door ze dreks onder druk te zetten. Hardleers als we soms zijn, lieten we ze te veel de eerste bal spelen, zetten te weinig druk en dit slappe spel resulteerde dan ook in een achterstand van 1-0 in de 12e minuut. De bal werd mooi ingeschoten, Stef was kansloos en had het nakijken. Oeps, dat zat niet in de planning!

Na een minuut of 25 kregen we meer grip en wisten we de wedstrijd naar ons toe te trekken. Helaas viel Esther ondanks een flinke laag tape om haar enkel geblesseerd uit. Wisselen was noodzakelijk, Esther kon niet verder. Myrthe – eveneens voorzien van een rolletje tape rondom de enkel – werd ingebracht op haar vertrouwde linksback plekkie, waardoor Madelon links voorin ging spelen en Elke verhuisde naar rechtshalf. Laatstgenoemde is op en top allround en voelt zich inmiddels op elke plek in het veld als een vis in het water. Uiteraard heeft elk visje haar favoriete plekje in onze grote vissenkom.
We kwamen beter in het spel en creëerden meer kansen. Mirjam bewees haar nut als diepe-afleg-spits, door een balletje van het zuiverste maatwerk op Ellen af te leggen, die zich geen seconde bedacht en laag de linkerhoek inschoot, net buiten het bereik van de gestrekte armen van de keeper van Winterswijk. 36e Minuut. Hoppa. 1-1. Gelijk!
Nog vlak voor rust wisten we het net van de tegenstander nogmaals te laten wapperen, door wederom een mooi balletje van Mirjam. Deze keer op Laura J. die het theoretische commando “MEER SCHIETEN” uitstekend in praktijk bracht. Hopsakee, 2-1 en dat vlak voor de pauze. Ik kan je rustig zeggen, de thee smaakte uitstekend!

In de tweede helft kregen we nog een aantal kansen, waar helaas geen doelpunten uit voort kwamen. Met name in het laatste gedeelte van de wedstrijd kwamen we behoorlijk onder druk te staan. Logisch, je wilt door in de beker en ook Winterswijk was die mening toegedaan. Zij moesten nog minstens één keer scoren om die doelstelling te kunnen realiseren. Het was een echt bekerduel. De Zwaluwenvrouwen vochten met z’n allen om de toegang tot het doel zo beperkt mogelijk te houden en daarnaast redde Stef ons een paar keer fenomenaal. Zo werkte ze de bal na een laag schot via de handschoen tegen de buitenkant van de paal: corner. Bij 1 vs 1 situaties draaide ze haar hand figuurlijk niet, maar letterlijk uiteraard wél om. En hoe!
Je kunt nagaan hoe immens groot de ontlading was toen Winterswijk niet wist te scoren en de scheidsrechter het fluitje naar de lippen bracht en na nog eens drie korte blikken op zijn uurwerk eindelijk het verlossende tuuuuut-tuuuuuut-tuuuuuut over het veld klonk.
Yes! Op naar de kwartfinale!

Dames van VR2, ik ben bijzonder trots op jullie! Corrie (VR3) dank voor je inzet!

Ingrid Gaspersz