SVZW 7 op bezoek in Bad Rothenfelde

Al een jaar geleden waren de plannen gemaakt en was er een datum geprikt, maar op vrijdagmiddag 12 juni vertrok er dan daadwerkelijk een mooie bus (Freddy bedankt daarvoor!) vanaf Het Binnenhof richting het Duitse Bad Rothenfelde. SVZW 7 wilde als slagroom op de taart (mooi seizoen inclusief kampioenschap) een weekendje gaan doorbrengen op ’t Campotel van de Nederlander Johan Bosch en zijn vrouw. Johan kocht het voormalige ziekenhuisterrein zo’n acht jaar geleden met als doel er een florerende camping van te maken. Iets wat vooral de laatste jaren door allerlei verbouwingen en uitbreidingen prima is gelukt, gezien de vele gasten die er graag verblijven. Na een voorspoedige rit van zo’n anderhalf uur kwam het gezelschap aan nabij Bad Rothenfelde, een plaats van ruim 7500 inwoners onder de rook van Osnabrück. Maar liefst zes caravans had de organisatie (Johan Witten, Johan Mensink, Robert Dekkers en Marco Collet) geregeld en daarin vertoefden de ruim twintig Wierdenaren tot en met zondagmiddag. Natuurlijk was er ook een spel- en trainingselement toegevoegd aan deze dagen en al gelijk werden er vier groepen gemaakt die het sportief tegen elkaar op moesten nemen. Team Schweinehaxe, Team Bradwurst, Team Kartoffelsalat en Team Sauerkraut. Op vrijdagmiddag stond er een toernooitje levend tafelvoetbal op het programma. Terwijl de zon volop brandde en het asfalt boven de 35 graden was, waagden sommigen zich er toch met blote voeten op. Heel veel velddoelpunten vielen er niet, maar elke bal die over de omheining werd geschoten, leverde ook een strafpunt op, dus daardoor eindigden de meeste duels toch nog doelpuntenrijk. Na deze intensieve bezigheid stond de barbecue al klaar en daar werd gretig gebruik van gemaakt onder het genot van een drankje (laten we het maar zo braaf omschrijven). Hoewel we ’s avonds wat flarden meekregen van de wedstrijd Letland-Nederland moesten de teams zich gaan opmaken voor het volgende onderdeel: boogschieten. Een lastig onderdeel, want de meesten wisten het bord niet te raken met de drie pijlen. Slechts Koos Kiela schoot alle pijlen raak. De teams konden zich al direct revancheren bij de bungeerun. Vastzittend aan een gordel met elastiek moest worden geprobeerd zo ver mogelijk te lopen, maar dit onderdeel was niet bepaald berekend op zoveel kracht van SVZW 7. Twee van de drie gordels begaven het al gauw, dus dit onderdeel werd uit het totaalklassement geschrapt door de organisatie. De volgende dag werd er na het goed verzorgde ontbijt nog ge-jeu-de-bouled om daarna over te gaan op een toernooitje beachvolleybal. Hier kregen we spannende partijen te zien, maar het vakkundig leiden van deze wedstrijden werd niet altijd op waarde geschat en toen de meesten het bij het aansluitende voetvolleyspel wel gezien hadden, werd teruggegaan naar de caravans. De middagwedstrijd tegen het altijd sterke TSG Dissen stond immers ook nog op het programma en een ieder werd verzocht zich hier uitgebreid op voor te bereiden. Maar niet, voordat we nog een bord pasta kregen voorgeschoteld van Sonja en haar personeel. Ja, met ‘de keuken’ konden we het wel goed vinden deze dagen. Aangezien een scheidsrechter geen voorkeur mag laten blijken voor welke partij dan ook, besloot onze Alwie Grob dat hij een bord koude en warme pasta wilde. Beide at hij smakelijk op. Uiteindelijk werd koers gezet richting het prachtige sportcomplex (o.a. voetbal, handbal, atletiek) van TSG Dissen. Onze tegenstander liet helaas wat lang op zich wachten, waardoor de wedstrijd later begon. Ook had TSG Dissen het wedstrijdtenue niet direct voor elkaar. Toen dat wel het geval was, bleken zij ook te spelen met witte shirts, net als wij. Gelukkig brachten oranje hesjes uitkomst. Alwie floot de wedstrijd op een schitterend kunstgrasveld van maximale afmetingen. Onze Duitse tegenstander (gemiddeld zeker tien jaar jonger) begon fel aan de wedstrijd, maar al na een paar minuten maakte Robbie Middag met een goed geplaatst schot de 0-1. Helaas duurde de voorsprong niet lang. Een enorm misverstand in onze verdediging zorgde ervoor dat TSG Dissen zo maar op een leeg doel kon aflopen (1-1). In de fase erna waren de Duitsers beter. Ze kregen een paar aardige kansen, maar scoorden niet. Dat deden wij wel, want een corner kwam precies op het hoofd van Koos Kiela en hij kopte goed in (1-2). TSG Dissen ging op bezoek naar de gelijkmaker, maar liet achterin steken vallen. Robert Dekkers en een eigen doelpunt zorgden er voor dat de ruststand 1-4 werd. Het verweer van onze tegenstanders was voorgoed gebroken. Op het middenveld kon o.a. Lourens Riemens (beste man ‘Am Platz’) zich heerlijk uitleven en voorin deed Robbie Middag nauwelijks voor hem onder. Laatstgenoemde was bijna bij elke goal betrokken. Hij scoorde zelf nog een keer en Robert Dekkers en Gerald Niezink maakten er twee. Conditioneel (normaal toch hun kwaliteit) zaten de Duitsers er helemaal doorheen. Het was wel te zien dat deze jongens ook niet allemaal elke week op niveau voetbalden. Daarnaast speelde SVZW 7 ook gewoon goed. Doelman John Kosse redde in de tweede helft een paar keer bekwaam en vooral Arjan Niezink speelde achterin een ijzersterke wedstrijd. Uiteindelijk floot de arbiter af op 1-9. Het verschil was wel duidelijk, maar gelukkig maalde niemand daarom. Gezamenlijk werd met TSG Dissen nog een biertje gedronken en daarna reed SVZW 7 terug naar ’t Campotel. Het werd namelijk tijd voor een heerlijk aspergebuffet dat halverwege onderbroken werd tot grote hilariteit van een ieder. Doordat wij gewonnen hadden van de Duitsers, maakte Alwie Grob zijn weddenschap waar door zijn baard er door de plaatselijke kapster af te laten halen. Hij zag er gelijk tien jaar jonger uit. Na het buffet werd met taxibusjes koers gezet richting een origineel ‘Bergfest’ in een feesttent op een berg. Net als in de middag, heerste het Hollandse gezelschap hier ook al gauw. Verbaal, maar ook op de dansvloer. Hoe laat de laatsten weggingen, blijft een groot geheim, maar naar verluidt hebben sommigen nog geholpen bij het afbreken van de tent (in de goede zin des woords), het verplaatsen van de biervaten en het afkoppelen van de patatwagen. Men had gedacht dat deze geste zeer gewaardeerd werd door de Duitsers, maar tot grote teleurstelling kregen de overgebleven SVZW’ers bij het ochtendgloren geen maaltijd met ‘Spiegeleier’ aangeboden. Dat eten moest dan maar gaan gebeuren bij het ontbijt een paar uurtjes later. Op deze zondagmorgen werd nog een bezoek gebracht aan Bad Rothenfelde zelf. Bekend als kuuroord, waar dwars doorheen een lange ‘zoutmuur’ loopt. Bovenop deze hoge muur van sleedoorntakken loopt een riviertje waarvan het water door die takken sijpelt. Onder invloed van warmte, zonlicht en wind verdampt het water waardoor het zoutgehalte toeneemt in het water dat onderaan de muur overblijft. Dit water wordt o.a. gebruikt vanwege medicinale redenen (bijv. bij huidziektes). Ooit was de zoutmuur nog langer dan nu het geval is, maar in 1989 was een jonge straaljagerpiloot zo verliefd op zijn meisje dat hij indruk op haar wilde maken en met zijn straaljager te laag over de stad vloog en door de luchtdruk een deel van de zoutmuur wegblies. Uiteraard waren de heren van SVZW 7 één en al oor bij de interessante uitleg hierover, maar op de één of andere manier was het terras dat naast die zoutmuur lag nog aantrekkelijker. Toen we dat terras verlieten was het ook bijna tijd om de caravans leeg te pakken, want in de namiddag wachtte de bus die ons terug zou brengen naar Wierden. Aldus geschiedde en vlak voor zessen kwamen we aan bij Charly. Echter niet, voordat een spannende sportquiz in de bus deed beslissen dat Team Schweinehaxe de eindwinnaar werd van het weekend. Na de heerlijke maaltijd bij Charly ging een ieder moe, maar tevreden huiswaarts. Het was een prachtig weekend geweest. Een goede sfeer, een hoop gezelligheid en prima weer. Een mooie afsluiter van het afgelopen succesvolle jaar. En nu ….. lekker bijkomen in de zomervakantie en op naar het seizoen ’15 – ’16!

SVZW 7 2 SVZW 7 1